In 2018 viert Nijmegen het 500 jarig bestaan van het middeleeuwse mirakelspel Mariken van Nieumeghen.
Daaraan zijn allerlei activiteiten en expositites gekoppeld, in de Nijmegse Binnenstad. Kijk voor een overzicht op de site "Wij zijn Mariken". DWAAL is in de maand mei te zien bij
New Dutch in de Marikenstraat. 



Pleidooi voor verwarring

De VERWARDE mens. Hij popt steeds vaker op in het nieuws. Meestal niet in positieve zin. De verwarde mens staat daardoor volop in de schijnwerpers als sociaal fenomeen: wie is het, wat is zijn/haar achtergrond, hoe is het zo gekomen? Men is nieuwsgierig, en een beetje sensatiebelust; want ach, arme stakker, je zal het maar zijn…
Maar iedereen kan die verwarde mens zijn. Jij, ik.
Mariken van Nieumeghen is voor mij een prachtig voorbeeld van de verwarde mens. Gebeurtenissen maken haar speelbal van goed en kwaad. Uiteindelijk lukt het haar grip te krijgen op zichzelf en het heft terug in eigen hand te nemen. 
Dat ‘grip krijgen’ is een dingetje.
Zeker tegenwoordig, nu alles mogelijk en maakbaar lijkt, wil iedereen ‘in control’ zijn. Want je bent wel een heel grote dombo als je in deze wereld van mogelijkheden, waarin geluk voor het grijpen ligt, niets van je leven ‘maakt’. En als je je eigen situatie al niet meester bent, wat heeft een ander, de maatschappij, dan aan je.
Natuurlijk is dat een idee-fixe. Het leven is nou eenmaal voor een groot deel oncontroleerbaar. Juist dat krampachtig vasthouden aan je eigen maakbaarheid stuurt je het pad op van totale, onwenselijke verwarring.
Je kunt dus maar beter accepteren en proberen juist eens nìet in control te zijn.
Eigenlijk is iedereen dus Mariken. In elk mensenleven komen periodes voor van geluk en blijdschap en periodes van ongeluk, verdriet en duisternis.

De ‘donkere kant’ van een mens wordt vaak als iets kwaads beschouwd. Maar: zonder donker geen licht.
Iemands schaduwkanten zijn juist vaak een bron van inspiratie en voorwaarde voor diepgang.

Een prachtige uitspraak van Mark Twain luidt: Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, de hel omwille van het gezelschap.

en zo is het.

Met het werk DWAAL probeer ik een staat van verwarring weer te geven en op te roepen.
Ik heb een kaart gemaakt van Nijmegen. De stad van Mariken, maar ook die van mij. Een stad die voor mij voelt als een veilige plek. Een gebied waarin ik elke straathoek ken. Maar ook zo’n veilige plek kan veranderen in een plaats die je ineens niet meer (her)kent.

Dus dwaal; laat je meevoeren door straten, over pleinen, daal af in je krochten, duik op bij de rivier waar al eeuwen het water stroomt. Dans met de duivel zing met de engel, en DWAAL.


bekijk dit werk ook op instagram